Słowo na Niedzielę
Niedziela Miłosierdzia Bożego
Liturgia Słowa:
Dz 2, 42-47; Ps 118
(117) 1 i 4. 13-14. 22 i 24; 1 P 1, 3-9;
J 20, 19-31
Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę». A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: «Pokój wam!» Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym». Tomasz Mu odpowiedział: «Pan mój i Bóg mój!» Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli». I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.
Komentarz
Jedynie
miłosierdzie jest tak subtelne, aby wejść przez zamknięte drzwi i wprowadzić
pokój i radość, nie przerażając, nie zniewalając, nic nie narzucając. Kiedy
przyjmuję Miłosiernego w wieczerniku mojego serca, kiedy rozpoznaję Go, raduję
się Jego obecnością, przyjmuje dar Jego Ducha – staję się posłanym do innych,
by to miłosierdzie dalej przekazywać! Niedowiarek to ten, który nie wierzy, że
może kochany gratis – miłością uprzedzającą, przebaczającą, posyłającą!
Wierzący natomiast to ten, przyjmuje z wdzięcznością dar miłosierdzia.
„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2014,
Droga, Prawda Życie” Edycja Św. Pawła
Niedziela Wielkanocna Zmartwychwstania Pańskiego
Liturgia Słowa:
Dz 10, 34a. 37-43; Iz 50, 4-7; Ps 118 (117) 1-2. 16-17.
22-23; Kol 3, 1-4 lub 1 Kor 5, 6b-8;
J 20, 1-9
Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było
ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od
grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego
Jezus miłował, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go
położono». Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni
obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do
grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do
środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do
wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie,
leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy
wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie
rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.
Komentarz
Być nowym
człowiekiem, człowiekiem zmartwychwstania, znaczy umieć oczami wiary dostrzec
obecność Zmartwychwstałego tam, gdzie inni widzą tylko brak, nie pojmując
głębszego sensu wydarzeń. Możemy podobnie jak Maria Magdalena zauważyć jedynie niektóre fakty i wydarzenia
zewnętrzne. Możemy razem z Piotrem widzieć więcej i głębiej, jednak bez
zrozumienia, co naprawdę się wydarzyło . Możemy taż tak jak Jan zobaczyć
wszystko, co jest widoczne dla oczu, a jednocześnie spojrzeć oczami serca,
oczami wiary i uwierzyć Jezusowi!
„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2014,
Droga, Prawda Życie” Edycja Św. Pawła
12.04.2014 r.VI Niedziela Wielkiego Postu, Niedziela Palmowa Męki Pańskiej
Liturgia Słowa:
Mt 21, 1-11;Iz 50, 4-7; Ps 22 (21), 8-9. 17-18a. 19-20.
23-24; Flp 2, 6-11;
Mt 27, 11-54 (Mt 26, 14 – 27, 66 wersja dłuższa)
Jezus przed Piłatem
Jezusa zaś
stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie: Czy Ty jesteś
królem żydowskim? Jezus odpowiedział: Tak, Ja nim jestem.
A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy
zapytał Go Piłat: Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw
Tobie? On jednak nie odpowiadał mu na żadne pytanie, tak że namiestnik
bardzo się dziwił.
Jezus
odrzucony przez swój naród
A był
zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego
chcieli. Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Gdy się więc
zebrali, spytał ich Piłat: Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza
czy Jezusa, zwanego Mesjaszem? Wiedział bowiem, że przez zawiść Go
wydali. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu
ostrzeżenie: Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo
dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu. Tymczasem
arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się
śmierci Jezusa. Pytał ich namiestnik: Którego z tych dwóch chcecie,
żebym wam uwolnił? Odpowiedzieli: Barabasza. Rzekł do nich
Piłat: Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem? Zawołali
wszyscy: Na krzyż z Nim! Namiestnik
odpowiedział: Cóż właściwie złego uczynił? Lecz oni
jeszcze głośniej krzyczeli: Na krzyż z Nim! Piłat widząc,
że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu,
mówiąc: Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza
rzecz. A cały lud zawołał: Krew
Jego na nas i na dzieci nasze. Wówczas uwolnił im Barabasza, a
Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie.
Król wyśmiany
Wtedy
żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło
Niego całą kohortę. Rozebrali Go z Jego szat i narzucili na Niego płaszcz
szkarłatny. Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki
dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc:
Witaj, królu żydowski! Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili
Go po głowie. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego
własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.
Droga krzyżowa
Wychodząc
spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby
niósł krzyż Jezusa. Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejsce
Czaszki, dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał
pić. Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o
nie losy. I siedząc, tam Go pilnowali. A nad głową Jego umieścili napis z
podaniem Jego winy: To jest Jezus, król żydowski. Wtedy też ukrzyżowano z Nim
dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie.
Wyszydzenie na krzyżu
Ci zaś,
którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami,
mówiąc: Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go
odbudowujesz, ocal sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z
krzyża. Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc,
powtarzali: Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem
Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego. Zaufał Bogu:
niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: Jestem Synem
Bożym. Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim
ukrzyżowani.
Śmierć Jezusa
Od godziny
szóstej mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Około godziny
dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Elí, Elí, lemá sabachtháni? To
znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Słysząc to, niektórzy ze
stojących tam mówili: On Eliasza woła. Zaraz też jeden z
nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, napełnił ją octem, włożył na trzcinę i dawał Mu
pić. Lecz inni mówili: Poczekaj! Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz,
aby Go wybawić. A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i
wyzionął ducha. Wszyscy klękają i przez chwilę zachowują milczenie.
Po śmierci Jezusa
A oto
zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały
zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli,
powstało. I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli do Miasta
Świętego i ukazali się wielu. Setnik zaś i jego ludzie, którzy odbywali
straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się
bardzo i mówili: Prawdziwie, ten był Synem Bożym.
06.04.2014 r.V Niedziela Wielkiego Postu
Liturgia Słowa:
Ez 37, 12-14; Ps 130
(129), 1-2. 3-4. 5-7a. 7bc-8.; Rz 8, 8-11;
J 11, 1-45
|
B |
ył
pewien chory, Łazarz z Betanii, z miejscowości Marii i jej siostry Marty. Maria
zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi.
Jej to brat Łazarz chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: «Panie,
oto choruje ten, którego Ty kochasz». Jezus usłyszawszy to rzekł: «Choroba ta
nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został
otoczony chwałą». A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Mimo
jednak, że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miejscu
pobytu. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: «Chodźmy znów do
Judei». Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię
ukamienować i znów tam idziesz?» Jezus im odpowiedział: «Czyż dzień nie
liczy dwunastu godzin? Jeżeli ktoś chodzi za dnia, nie potknie się, ponieważ
widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się,
ponieważ brak mu światła». To powiedział, a następnie rzekł do nich:
«Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić». Uczniowie
rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». Jezus jednak mówił o
jego śmierci, a im się wydawało, że mówił o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus
powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze
względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego». Na to Tomasz,
zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim
umrzeć». Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już od czterech dni
spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu
stadiów i wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po
bracie. Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na
spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś
tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o
cokolwiek byś prosił Boga». Rzekł do niej Jezus: «Brat twój
zmartwychwstanie». Rzekła Marta do Niego: «Wiem, że zmartwychwstanie w
czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Rzekł do niej Jezus: «Ja
jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby umarł, żyć
będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w
to?» Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz,
Syn Boży, który miał przyjść na świat». Gdy to powiedziała, odeszła i
przywołała po kryjomu swoją siostrę, mówiąc: «Nauczyciel jest i woła cię».
Skoro zaś Maria to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie
przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na
spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria
szybko wstała i wyszła udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam
płakać. A gdy Maria przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go
upadła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie
umarł». Gdy więc Jezus ujrzał, jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią
przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzieście go
położyli?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz». Jezus zapłakał. A
Żydzi rzekli: «Oto jak go miłował!» Niektórzy z nich powiedzieli: «Czy Ten,
który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?» A
Jezus ponownie okazując głębokie wzruszenie przyszedł do grobu. Była to
pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus rzekł: «Usuńcie kamień».
Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od
czterech dni w grobie». Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci,
że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?» Usunięto więc kamień. Jezus
wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał. Ja
wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud
to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał». To powiedziawszy zawołał
donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i
ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nich
Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić». Wielu więc spośród Żydów
przybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.
Komentarz
|
J |
ezus jest głęboko poruszony
śmiercią swego przyjaciel Łazarza, cierpieniem jego sióstr i znajomych.
Przyjaźń ludzka jest tak wielkim darem, że potrafi wyratować z niejednych
trudności, kłopotów. A przyjaźń Boga wybawia ze śmierci, w której pogrążamy
przez grzech! Jezus ukazuje nam, że trudności i cierpienia nie są chciane przez
Boga, ale i z nich potrafi On wydobyć dobro, życie i nadzieję!
„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2014, Droga,
Prawda, Życie”, Edycja Świętego Pawła
30. 03. 2014 r. IV Nedziela Wielkiego Postu
Liturgia Słowa:
1 Sm 16, 1b. 6-7. 10-13a; Ps 23
(22) 1-2ab. 2c-3. 4. 5. 6.; Ef 5, 8-14;
J 9, 1-41
|
J |
ezus przechodząc ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od
urodzenia.
Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził
niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył,
ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże.
Potrzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień.
Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie,
jestem światłością świata». To powiedziawszy splunął na ziemię, uczynił
błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj
się w sadzawce Siloe» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i
wrócił widząc.
A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie
jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni
przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja
jestem».
Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otwarły?» On odpowiedział:
«Człowiek zwany Jezusem uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: Idź
do sadzawki Siloe i obmyj się. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem».
Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» On odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili
więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A dnia tego,
w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze
pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto
na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli:
«Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli:
«Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstało wśród
nich rozdwojenie. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim
myślisz w związku z tym, że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To jest
prorok». Jednakże Żydzi nie wierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, tak
że aż przywołali rodziców tego, którzy przejrzał, i wypytywali się ich w
słowach: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomym
urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli:
«Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomym. Nie wiemy, jak się to
stało, że teraz widzi, nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego
samego, ma swoje lata, niech mówi za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż
bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy kto uzna Jezusa za
Mesjasza, zostanie wykluczony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego
rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali
tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Daj chwałę Bogu. My
wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest
grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę».
Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?»
Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wyście mnie nie wysłuchali. Po co
znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?»
Wówczas go zelżyli i rzekli: «Bądź ty sobie Jego uczniem, my jesteśmy uczniami
Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś nie wiemy,
skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim to
jest dziwne, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że
Bóg grzeszników nie wysłuchuje, natomiast wysłuchuje Bóg każdego, kto jest
czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył
oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby
nic uczynić». Na to dali mu taką odpowiedź: «Cały urodziłeś się w
grzechach, a śmiesz nas pouczać?» I precz go wyrzucili. Jezus usłyszał, że
wyrzucili go precz, i spotkawszy go rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna
Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?»
Rzekł do niego Jezus: «Jest Nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie».
On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon.
Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, aby ci, którzy
nie widzą, przejrzeli, a ci którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to
niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy
niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie
mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: Widzimy, grzech wasz trwa nadal».
Komentarz
|
J |
akże często odczytujemy
cierpienie, chorobę, trudności, porażki jako Bożą karę za grzechy nasze czy
naszych bliskich! Tymczasem zło, które nas spotyka, jest po części tajemnicą, a
po części konsekwencją naszych błędnych czy grzesznych wyborów, ale nie Bożą
karą! Jednak to właśnie te trudności są dla nas szczególną łaską, gdyż Bóg w
nich objawia swoją miłość i chwałę!
„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2014, Droga,
Prawda, Życie”, Edycja Świętego Pawła