PARAFIA POD WEZWANIEM BŁOGOSŁAWIONEGO IGNACEGO KŁOPOTOWSKIEGO
Otwock

Słowo na Niedzielę

09.06.2019 r.Niedziela Zesłania Ducha Świętego

Liturgia Słowa:

 

Dz 2, 1-11,Ps 104; Rz 8, 8-17

J 14, 15-16. 23b-26

Jezus powiedział do swoich uczniów:
     «Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.
     Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
     To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

 

Komentarz

 

Któż z nas nie prosił o światło Ducha Świętego, gdy miał podjąć jakąś ważną decyzję? Któż nie wołał do Niego, znajdując się na życiowym rozdrożu? Któż nie przywoływał Jego pomocy, gdy miał do wykonania jakieś ważne i odpowiedzialne zadanie? Zwykło się mówić o Duchu Świętym jako o „Wielkim Nieobecnym” czy „Bogu Nieznanym”. To nie do końca prawda. Raczej traktujemy Go podobnie jak koło ratunkowe na łodzi czy koło zapasowe w samochodzie. Na co dzień nie zwracamy uwagi na te elementy wyposażenia, nawet może nie wiemy, gdzie należy ich szukać, ale w razie nagłej potrzeby, jakże zbawienna jest ich obecność! Z Duchem Świętym bywa podobnie… na co dzień pomijany, wzywany jest w sytuacji wyższej konieczności. Z Nim sprawa wygląda inaczej niż w popularnym teleturnieju – nie ma ograniczeń w korzystaniu z tego „Koła Ratunkowego”, jakie proponuje nam dzisiaj i reklamuje sam Jezus.

 





02.06.2019 r. VII Niedziela Wielkanocna

Liturgia Słowa:

Dz 1, 1-11,Ps 47;Hbr 9, 24-28; 10, 19-23

Mt 28, 19a. 20b

"Jezus powiedział do swoich uczniów:
     «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście tego świadkami.
     Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka».
     Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
     Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga."

Komentarz

 

Zakończenie Ewangelii Łukasza zwraca uwagę na posłannictwo apostołów. Jezus najpierw udziela swym uczniom ostatnich pouczeń i objaśnień, odsłaniając pełny sens rozgrywających się wydarzeń paschalnych, następnie zapewnia ich o nieustannym towarzyszeniu Ducha Świętego, wreszcie błogosławi zebranych i rozsyła z misją świadczenia o tym, co widzieli i słyszeli: Wy jesteście świadkami tego! Nieco zaskakuje informacja o tym, że od razu z wielką radością wrócili do Jeruzalem oraz stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga, gdyż chociażby z lektury Dziejów Apostolskich wiemy, że początkowo przepełniał ich lęk i długo ociągali się z podjęciem tego wyzwania. Dopiero przyobleczeni mocą z wysoka byli zdolni odważnie głosić nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom. Prawdziwe okazało się stwierdzenie: Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: „Panem jest Jezus!”(1 Kor 12, 3).





26.05.2019 r. VI Niedziela Wielkanocna

Liturgia Słowa:

Dz 15, 1-2. 22-29; Ps 67; Ap 21, 10-14. 22-23
J 14, 23-29

Jezus powiedział do swoich uczniów:
     «Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
     To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.
     Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.
     A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie».

Komentarz

 

Dzisiejszy fragment Ewangelii to słowa Pana Jezusa skierowane do uczniów w mowach pożegnalnych. Zawierają one jasne wezwanie do zachowywania Jego nauki, stanowiące znak i sprawdzian miłości do Niego. Nauka Jezusa to nauka Boga i dlatego zasługuje na uznanie, autorytet i bezwarunkowe przyjęcie. Cześć oddawana Jezusowi to cześć oddawana Ojcu. Obecność Jezusa jako człowieka będzie zastąpiona obecnością Ducha Świętego. Dzięki obecności Ducha Parakleta uczniowie będą doświadczali żywej obecności Jezusa. Jego nauka stanie się światłem ukazującym drogę postępowania i działania uczniów. Połączenie zachowania nauki Jezusa z miłością do Niego pokazuje wyraźnie, że bycie jego uczniem to nie skrupulatne przestrzeganie litery prawa, ale zakorzenienie w głębokiej miłości i wspólnocie z Jezusem.

 





19.05.2019 r. V Niedziela Wielkanocna

Liturgia Słowa:

 Dz 14, 21b-27; Ps 145; Ap 21, 1-5a

J 13, 31-33a. 34-35

Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział:
     «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.
     Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali».

Komentarz

 

Fragment ten otwiera drugą część Ewangelii Janowej, zwanej księgą Chwały (J 13-21). Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy pragnie przygotować swoich uczniów do wydarzeń paschalnych. Chcąc ukazać zażyłą relację między sobą a uczniami, zwraca się do nich greckim terminem teknia (dzieci). Wskazuje na chwałę, którą otoczą się wzajemnie Bóg i Syn Człowieczy. Chwała to atrybut Boga i Jego tajemnicy, która jest zakryta przed ludzkim poznaniem. Jezus podkreśla, że jeszcze krótki czas pozostanie ze swymi uczniami. Na ten czas oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa uczniowie otrzymują zadanie polegające na obdarzaniu się wzajemnie miłością. Miłość stanowi bowiem znak rozpoznawczy wspólnoty uczniów Jezusa. Przez wzajemne poszanowanie i zrozumienie uczniowie mają wzrastać w świętości. Największym wzorem dla nich ma być Jezus – ich Mistrz, który z miłości do człowieka oddał swoje życie na krzyżu.

 





12.05.2019 r. IV Niedziela Wielknocna

Liturgia Słowa:

Dz 13, 14. 43-52; Ps 100; Ap 7, 9. 14b-17
J 10, 27-30A

Jezus powiedział:
     «Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».
 

Komentarz

Jezus jawi nam się dziś jako Dobry Pasterz. Sam określa siebie wcześniej jako brama owiec (J 10, 7). Kto przez nią wejdzie, ten będzie zbawiony (…) i znajdzie pastwisko (J 10, 9). Jezus, Dobry Pasterz daje życie swoje za owce (J 10, 11). On zna swoje owce, a te słuchają Jego głosu i idą za Nim (J 10,27). Jezus pokazuje wyraźnie, że do wspólnoty Jego uczniów należą ci, którzy Go słuchają. Łaska wybrania należy do Boga, gdyż to On sam ich powołuje i strzeże. Każdy, kto usłyszał słowo Boże, nie może pozostawać na nie obojętny. Powinien pozytywnie odpowiedzieć na zapraszający go głos Jezusa i za Nim pójść. Nagrodą za podążanie za Chrystusem jest życie wieczne. Odrzucenie wezwania Bożego to wejście na drogę tych, którzy zginą na wieki (J 10, 28). Słowa Jezusa przypominają nam dziś także o konieczności współpracy z łaską Bożą w dziele zbawienia. Bóg nikogo nie zbawia na siłę!

Ewangelia 2019