PARAFIA POD WEZWANIEM BŁOGOSŁAWIONEGO IGNACEGO KŁOPOTOWSKIEGO
Otwock

Liturgia Słowa:

Za 12, 10-11; Ps 63 (62), 2.3-4.5-6.8-9; Ga 3, 26-29;

 Łk 9, 18-24

Gdy Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapy­taniem: «Za kogo uważają Mnie tłumy?». Oni odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał». Zapytał ich: A wy, za kogo Mnie uważacie?». Piotr odpowiedział: «Za Mesjasza Bożego». Wtedy surowo im przykazał i napomniał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: «Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; będzie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie». Potem mówił do wszystkich: «Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa».

Komentarz

Czasopismo „Znak” przeprowadzało kiedyś ankietę na temat: kim jest dla mnie Jezus Chrystus. Odpowiedzi były niezwykle bogate w treść, o wiele obszerniejsze, niż te, które usłyszał Jezus na pytania, które postawił uczniom. Ale, co jest rzeczą ciekawą, przeważająca większość odpowiedzi była identyczna z odpowiedzią Piotra. Oczywiście, w takiej ankiecie biorą udział raczej ludzie wierzący, ale świadomość, że tacy szczerze wierzący istnieją, to wielka radość. Trzeba tylko pamiętać, że wyznawców Chrystusa czeka dodatkowa trudność, którą jest bezwarunkowe przyjęcie Jego krzyża na każdy dzień. A to w dzisiejszym świecie, często w niesprzyjającym środowisku, może bardzo skomplikować sytuację człowieka wierzącego. A choćby udział w niedzielnej Mszy Świętej też niekiedy może  być krzyżem. Trzeba go jednak bezwzględnie podejmować, by naśladować Chrystusa na Jego drodze.

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

2 Sm 12, 1.7-10. 13; Ps 32 (31), 1-2. 5. 7 i 11; Ga 2, 16. 19-21;

 Łk 7, 36-8,3

Jeden z faryzeuszów zaprosił Jezusa do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza li zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tyłu u nóg Jego, płacząc, zaczęła oblewać Jego nogi i włosami swej głowy je wycierać. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Widząc to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: «Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co za jedna i jaka jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą». Na to Jezus rzekł do niego: «Szymo­nie, muszę ci coś powiedzieć». On rzekł: «Powiedz, Nauczycielu». «Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który więc z nich będzie go bardziej miłował?». Szymon odpowiedział: «Sądzę, że ten, któremu więcej darował». On mu rzekł: «Słusznie osądziłeś». Potem zwrócił się do kobiety i rzekł Szymonowi: «Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy i swymi włosami je otarła. Nie dałeś Mi pocałunku; a ona, odkąd wszedłem, nie przestaje całować nóg moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje nogi. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje». Do niej zaś rzekł: «Twoje grzechy są odpuszczone». Na to współ­biesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: «Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza?». On zaś rzekł do kobiety: «Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju». Następnie wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały ze swego mienia.

Komentarz

Każdy człowiek potrzebuje nawrócenia. Rozmaite są jego motywy. Czasem ma się zwyczajnie dość siebie takiego, jak dotąd. Niekiedy cierpliwą perswazją wpłynął na nas ktoś, w czyją Życzliwość nigdy nie wątpiliśmy. A jak to nam relacjonuje dzisiejsza Ewangelia, może być i tak, Że kto szuka miłości nawet na niewłaściwych drogach, natrafi wreszcie na miłość prawdziwą, na Chrystusa. Stawiamy sobie pytanie, które nam na progu lata powinno bardziej doskwierać niż czerwcowe słońce: Jesteśmy podobni do faryzeusza? Nie jest przyjemne takie porównanie, ale niestety widzimy w sobie wiele jego cech. Uznajemy Jezusa, zapraszamy do siebie parę razy do roku, niekiedy może w każdy pierwszy piątek. Ale tak na co dzień krępujemy się wobec świata uznać, że jest On naszym Przyjacielem, że my dla Niego mówimy prawdę, dla Niego nie pijemy, nie palimy, nie kradniemy, jesteśmy czyści, unikamy kłamstwa. Jeśli nawet jesteśmy z gatunku tych «dobrych», to często przedstawiamy to, co w nas dobrego w taki sposób, by nie wiązać tego specjalnie z religią. A Chrystus wart jest więcej.

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

1 Krl 8, 41-43; Ps 117, 1-2; Ga 1, 1-2.6-10;

 Łk 7, 1-10

Gdy Jezus dokończył swoich mów do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum. Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był śmierci. Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę. Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: «Godzien jest, żebyś mu to wyświadczył, mówili, kocha bowiem nasz naród i sam zbudował nam syna­gogę». Jezus przeto wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź”, a idzie; drugiemu: „Chodź”, a przychodzi; a mojemu słudze: „Zrób to”, a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł za Nim, rzekł: «Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

Komentarz

W sytuacji czarno-białej życie stawia nas rzadko. Zwykle jest wiele odcieni i wiele komplikacji. Sam Jezus już był komplikacją - zwłaszcza dla starszyzny żydowskiej, która nie mogła i nie chciała zrozumieć sensu Jego nauki i posłannictwa. Do tego dochodzą rzymscy okupanci - wrogowie przecież, poganie, którymi pobożny Izraelita gardzi i stara się jak może o usunięcie ich z kraju. Ale oto jest setnik Rzymianin, który nie pasuje do pojęcia «wróg Izraela». Kocha naród żydowski, buduje synagogę i wierzy w cudotwórczą moc Chrystusa. Zwraca się za po­średnictwem starszyzny żydowskiej do Jezusa, który stwierdza, że takiej wiary nie znalazł nawet w Izraelu. Warto się zastanowić nad naszym stosunkiem do skomplikowanych sytuacji. Czy nie upraszczamy ich niekiedy zanadto ze szkodą dla prawdy?

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa: 

1 Krl 8, 41-43; Ps 117, 1-2; Ga 1, 1-2.6-10;

 Łk 7, 1-10

Gdy Jezus dokończył swoich mów do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum. Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był śmierci. Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę. Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: «Godzien jest, żebyś mu to wyświadczył, mówili, kocha bowiem nasz naród i sam zbudował nam syna­gogę». Jezus przeto wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź”, a idzie; drugiemu: „Chodź”, a przychodzi; a mojemu słudze: „Zrób to”, a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł za Nim, rzekł: «Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

Komentarz

W sytuacji czarno-białej życie stawia nas rzadko. Zwykle jest wiele odcieni i wiele komplikacji. Sam Jezus już był komplikacją - zwłaszcza dla starszyzny żydowskiej, która nie mogła i nie chciała zrozumieć sensu Jego nauki i posłannictwa. Do tego dochodzą rzymscy okupanci - wrogowie przecież, poganie, którymi pobożny Izraelita gardzi i stara się jak może o usunięcie ich z kraju. Ale oto jest setnik Rzymianin, który nie pasuje do pojęcia «wróg Izraela». Kocha naród żydowski, buduje synagogę i wierzy w cudotwórczą moc Chrystusa. Zwraca się za po­średnictwem starszyzny żydowskiej do Jezusa, który stwierdza, że takiej wiary nie znalazł nawet w Izraelu. Warto się zastanowić nad naszym stosunkiem do skomplikowanych sytuacji. Czy nie upraszczamy ich niekiedy zanadto ze szkodą dla prawdy?

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

Prz 8, 22-31; Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9; Rz 5, 1-5;

 J 16, 12-15

Jezus powiedział swoim uczniom: «Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jesz­cze znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek słyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam oznajmi. Wszyst­ko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego bierze i wam objawi».

Komentarz

Wśród wielu tajemnic wiary, których na tej ziemi pojąć nie możemy, jest też dzisiejsza tajemnica Trójcy Świętej. Umysł ludzki chciałby wiedzieć dużo więcej i dlatego buntuje się często, że Bóg coś przed nim skrywa. Taki jest jednak porządek rzeczy po grzechu pierworodnym, że umysłowi i woli zbuntowanym w raju nie wystarczy nawet światło odzyskanej łaski, by tu na ziemi poznać całą prawdę. Dopiero światło chwały, którą otrzymamy u Ojca przez Chrystusa w Du­chu Świętym uzdolni nas do poznania całej prawdy. Miłość Boga względem człowieka jest gwarancją, że nie będziemy zawiedzeni w naszych oczekiwaniach. Warto dostać się do nieba, by zobaczyć, jak wygląda to, w co na ziemi tylko wierzymy.

O. Leon Knabit OSB