PARAFIA POD WEZWANIEM BŁOGOSŁAWIONEGO IGNACEGO KŁOPOTOWSKIEGO
Otwock

Liturgia Słowa:

Rdz 18, 20-32; Ps 138, 1-2a.2bc-3.6-7ab.7c-8; Kol 2, 12-14;

 Łk 11, 1-13

Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów Udo Niego: «Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów». A On rzekł do nich: «Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie I Woje królestwo. Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień, i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczymy każdemu, kto nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie». Dalej mówił do nich: «Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy j powie mu: „Przyjacielu, użycz mi trzech chlebów, bo mój przyjaciel przybył do mnie I ‘lingi, a nie mam co mu podać”. Lecz tamten odpowie z wewnątrz: „Nie naprzykrzaj mi się!  Drzwi  są już zamknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie”. Mówię  wam: Chociażby nie wstał i nie dal z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu jego natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje. I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona?  Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej 0jciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą».

Komentarz

Dowiadujemy się dzisiaj, że i Jan Chrzciciel uczył modlitwy swoich uczniów, choć nie wiemy, jaka to była  modlitwa. Jezus natomiast podał wzór modlitwy, który jest odpowiedni dla każdego człowieka wszystkich pokoleń i wieków. Trzeba zwrócić uwagę zwłaszcza na przebaczanie. Przysłowie «Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie» ma uzasadnienie teologiczne. A w ogóle w modlitwie ważna  jest wytrwałość, pełna zaufania względem Boga. Nie rozumiemy, dlaczego jedne modlitwy są  wysłuchane, a inne - nie. Przypomnienie św. Jakuba: nie otrzymujecie, bo źle się modlicie zmusza do zastanowienia się nad tym, jaka jest nasza modlitwa. Ale czasem Bóg próbuje naszą ufność i nie daje rzeczy zdaje się absolutnie potrzebnej do zbawienia naszego lub kogoś za kogo  się modlimy. Ufamy, że za to daje coś więcej.

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

Rdz 18, 1-10a; Ps 15, 1b-3a.3b-4ab.4c-5; Kol 1, 24-28;

 Łk 10, 38-42

Jezus przyszedł do pewnej wsi. Tam niejaka niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go do swego domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. Natomiast Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Przystąpiła więc do Niego i rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła». A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała naj­lepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».

Komentarz

Jeśli ludzie już są blisko Jezusa, a takimi z pewnością były Maria i Marta, powstają nowe problemy. Co to znaczy być blisko Niego? Słuchać Go, kontemplując treści, które przekazuje czy usługiwać Mu czynnie? Rozmaici komentatorzy naciągają tę scenę ewangeliczną do swoich teorii i upodobań. Trzeba się chyba zgodzić z tym, że jedna i druga postawa były w danej chwili miłe Jezusowi. Inaczej, zagoniłby Marię do roboty, by potem dwie mogły usiąść i posłuchać, albo Marcie nakazał zostawić troskę służbie, a samej usiąść koło Marii i słuchać. Trzeba rozpoznać swoje zadanie życiowe. Może jestem do słuchania, tak wszakże, by nie gorszyć innych pozornym lenistwem płynącym z wygodnictwa. Ktoś inny ma się krzątać, nie zapominając, że kontemplacja jest tą lepszą cząstką, o której zapomnieć nie wolno. Prośmy Boga, byśmy w naszym życiu wyraźnie mogli  określić własną drogę.

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

Pwt 30, 10-14; Ps 69, 14.17.30.31.36ab.37; Kol 1, 15-20;

 Łk 10, 25-37

Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Jezusa na próbę, zapytał: «Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?». Jezus mu odpowiedział: «Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?». On rzekł: «Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim ser- i em, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego». Jezus rzekł do niego: «Dobrześ odpowiedział. To czyń, a będziesz żył». Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: «A kto jest moim bliźnim?». Jezus, nawiązując do tego, rzekł: «Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął. Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: „Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”. Któryż z tych trzech okazał się, według twego zdania, bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?». On odpowiedział: «Ten, który mu okazał miłosierdzie». Jezus mu rzekł: «Idź, i ty czyń podobnie».

Komentarz

Jedna z najbardziej znanych przypowieści Jezusowych, zawierająca w sobie rozmaite aspekty miłości. Uczony w Prawie, choć chce Jezusa wystawić na próbę, myśli jednak o zbawieniu i wie doskonale, że miłość jest najważniejsza. Z całą pewnością ma kłopoty z zastosowaniem tej prawdy w praktyce życia codziennego. Ciekawe - wydawało mu się, że dość dobrze wie, kto to jest Bóg, ale bliźni? To był przede wszystkim współbrat - Izraelita. Prawo Starego Testamentu wykluczało z braterstwa wielu ludzi. Mistrz z Galilei pewne schematy porozbijał. W efekcie wyszło, że jeśli człowiek jest w potrzebie, nie powinny wchodzić w grę żadne względy prawne czy narodowościowe. Miłość winna być okazana czynem bez względu na okoliczności.

O. Leon Knabit OSB

Liturgia Słowa:

Iż 66, 10-14c; Ps 66 (65), 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 i 20; Ga 6, 14-18;

 Łk 10, 1-12. 17-20

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi”. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają; bo zasługuje robotnik na swą zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co Wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”. Lecz jeśli do jakiego miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i po­wiedzcie: „Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże”. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu». Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością mówiąc: «Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe duchy nam się poddają». Wtedy rzekł do nich: «Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica. Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi. Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie».

Komentarz

Narzeka się w Kościele, szczególnie w Europie, na spadek liczby powołań. Tymczasem niektóre kraje Trzeciego Świata notują wyraźny, niekiedy wprost lawinowy, ich wzrost. W Polsce jest stan ostrzegawczy w porównaniu z niedawnymi latami, kiedy to byliśmy wzorem dla całego świata. Za taki stan rzeczy wini się laicyzującą atmosferę, konsumpcjonizm i media ze swoimi liberalnymi przesłaniami. Ale trzeba sięgnąć i głębiej. Pan Jezus wzywa do modlitwy, bo robotników było i jest wciąż mało. A w Polsce połowa wiernych nie bierze udziału w oficjalnym modlitewnym zgromadzeniu Kościoła, jakim jest niedzielna Msza Święta. W Europie jest jeszcze gorzej. Nic dziwnego więc, że nie ma przykładu i nie ma komu powołań wyprosić. A czy świadectwo kapłanów jest tak pełne, że porywa młodych? Zbyt wielu szafarzy Bożych tajemnic to ludzie zrutynizowani, zagonieni, z ponurym albo bezbarwnym wyrazem twarzy, rzadko uśmiechnięci i promieniujący radością swego powołania. Potem się dziwimy, ze jest obojętność lub wręcz antyklerykalizm. Prośmy Pana żniwa.

O. Leon Knabit OSB