PARAFIA POD WEZWANIEM BŁOGOSŁAWIONEGO IGNACEGO KŁOPOTOWSKIEGO
Otwock

Liturgia Słowa:

Job 38, 1. 8-11,  Ps 107 (106), 23-24. 26-26. 28-29. 30-31; 2 Kor 5, 14-17;

Mk 4, 35-41

Dwunasta  Niedziela Zwykła

Gdy zapadł wieczór owego dnia, Jezus rzekł do swoich uczniów: «Przeprawmy się na drugą stronę». Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.  Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź się już napełniała. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?» On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora: «Milcz, ucisz się». Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.  Wtedy rzekł do nich: «Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?» Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego: «Kim właściwie On jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?»

Komentarz

Bywa, że czujemy się opuszczeni przez Boga. Zwłaszcza w sytuacjach trudnych i bolesnych trudno jest nam uwierzyć, że Bóg mimo wszystko jest i czuwa nad nami. „Czemu się boicie?” – to słowa skierowane nie tylko do apostołów na łodzi, ale także do każdego z nas. Jezus podczas burzy na jeziorze był w łodzi, a nawet spał. Chciał w ten sposób pokazać uczniom, że to On jest Panem życia i śmierci, pogody i niepogody. Prawdziwa wiara opiera się na zaufaniu. Ufamy Bogu, gdy czujemy się bezpieczni, ale jeszcze bardziej powinniśmy Mu zaufać, gdy jest nam trudno. Całkowite zdanie się na Bożą opatrzność jest znakiem prawdziwej wiary.

„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015

Droga, Prawda i Życie‘

Liturgia Słowa:

Ez 17, 22-24, Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16; 2 Kor 5, 6-10 ;

Mk 4, 26-34

 Jezus powiedział do tłumów:  «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo». Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy sieje wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu». 

W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Komentarz

Królestwo Boże to rzeczywistość, którą tworzymy, gdy jesteśmy w łączności z Bogiem. Życie Bogiem na co dzień sprawia, że inaczej patrzymy na rzeczywistość, która nas otacza.  Mogą to poświadczyć wszyscy, którzy doświadczyli w swoim życiu nawrócenia. Ci sami ludzie, te same miejsca i sytuacje nabierają innego znaczenia i w inny sposób patrzy się na nie, gdy nosi się w sercu Boga. Otwórzmy zatem serca i umysły na ziarno łaski Bożej, jakie każdego dnia spada na ziemię. Bądźmy żyzną glebę, a łaska Boża dokona w nas cudów.

„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015

Droga, Prawda i Życie‘

Liturgia Słowa:

Rdz 3, 9-15; Ps 130 (129), 1-2. 3-4. 5-7a. 7bc-8; 2 Kor 4, 13 – 5, 1;

Mk 3, 20-35

Jezus przyszedł z uczniami swoimi do domu, a tłum znów się zbierał, tak że nawet posilić się nie mogli. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: «Odszedł od zmysłów». 
Natomiast uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: «Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy».  Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: «Jak może szatan wyrzucać szatana? Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie może się ostać, lecz koniec z nim. Nie, nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże i wtedy dom jego ograbi.  Zaprawdę powiadam wam: wszystkie grzechy bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego». Mówili bowiem: «Ma ducha nieczystego».  Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: «Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie». 
Odpowiedział im: «Któż jest moją matką i którzy są braćmi?» I spoglądając na siedzących wokoło Niego rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką».

Komentarz

Dom, który jest wewnętrznie skłócony, nie może przetrwać. Dlatego chrześcijanin zaproszony jest do kształtowania i porządkowania świata. Dokonuje się ono zawsze przez pryzmat Ewangelii. Każda ludzka forma jest zawodna i krótkotrwała. Nie bójmy się zawierzać Jezusowi naszych rodzin, małżeństw i wspólnot. Chrystus po to przyszedł na świat, aby go odkupić. Dokonał tego w posłuszeństwie woli Ojca i dzięki pokorze serca. Ci wszyscy, którzy starają się wypełniać wolę Boga, stają się Jego braćmi, siostrami i matkami. A dobry brat zawsze będzie starał się troszczyć o swoje rodzeństwo i rodziców.   

„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015

Droga, Prawda i Życie‘

Liturgia Słowa:

Pwt 4, 32-34. 39-40; Ps 33 (32), 4-5. 6 i 9. 18-19. 20 i 22; Rz 8, 14-17;

Mt 28, 16-20

 Jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy Jednak wątpili.  Wtedy Jezus zbliżył się do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem.  A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Komentarz

Uczniowie zostali przez Jezusa posłani, aby szli i głosząc Ewangelię, pozyskiwali kolejnych uczniów. To polecenie rozciąga się także na każdego z nas.  Jeśli doświadczymy w naszym życiu miłości Chrystusa, to nie powinniśmy jej zatrzymywać wyłącznie dla siebie. Jesteśmy zaproszeni, aby się nią dzielić. Bóg, widząc naszą otwartość wobec innych, będzie bam udzielał wielu duchowych darów, tzn. charyzmatów. Zawsze jednak mają one służyć budowaniu wspólnoty Kościoła. Każda postawa egoistyczna stoi w sprzeczności z Ewangelią. Miłość Boga i bliźniego jest zaproszeniem do wyjścia.

„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015

Droga, Prawda i Życie‘

Liturgia Słowa:

                                        Dz 2, 1-11; Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29bc-30. 31 i 34; 1 Kor 12, 3b-7. 12-13;

J 20, 19-23

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana.  A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Komentarz

Zesłanie Ducha Świętego nadało nowej jakości życiu pierwszej wspólnoty uczniów. Po śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa żyli oni w niepewności i lęku. Drzwi pomieszczenia, gdzie przebywali, były zamknięte z  obawy przed otoczeniem. Jezus, który do nich przychodzi, zaczyna od przekazania im znaku pokoju. Odblokowuje tym samym ich serca na przyjęcie darów, które zostaną na nich wylane przez Ducha Świętego. W ich życiu następuje teraz przełom. Stają się mocni i odważni. Drzwi pomieszczeń, w których się modlą, pozostają już na zawsze otwarte, a apostołowie pójdą w świat, aby odważnie głosić Ewangelię.

„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015

Droga, Prawda i Życie‘