PARAFIA POD WEZWANIEM BŁOGOSŁAWIONEGO IGNACEGO KŁOPOTOWSKIEGO
Otwock

Liturgia Słowa:
Dz 2,1–11; Ps 104, 1ab i 24ac.29bc–30.31 i 34; 1 Kor 12,3b–7.12–13;

J 20,19–23

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Przyszedł Jezus, stanął pośrodku, i rzekł do nich: ”Pokój wam!”. A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.  A Jezus znowu rzeki do nich: ”Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ”Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.

Komentarz

Spotkanie wystraszonych uczniów ze Zmartwychwstałym nie tylko dodało im odwagi, ale dzięki obdarowaniu ich Duchem Świętym uzdolniło ich do podjęcia powierzonej im misji głoszenia prawdy o Bogu. Wydarzenia związane z męką Jezusa tak bardzo wstrząsnęły uczniami, że nawet wieczorem w dniu zmartwychwstania trwali oni w swoim odizolowaniu od świata. W tę rzeczywistość braku nadziei wchodzi Jezus, który pomimo zadanej Mu śmierci, okazał się zwycięzcą. Przestraszonym uczniom przynosi dar pokoju, który ma przemienić nie tylko ich samych, ale ma stać się treścią głoszonego przez nich orędzia. Jezusowy pokój jest inny niż ten, który mógł im zaoferować świat. Owego ziemskiego pokoju jednak nie doświadczą. Posłani przez swojego Mistrza spotkają się wielokrotnie z odrzuceniem i prześladowaniem, które prawie wszystkich z nich doprowadzi do śmierci męczeńskiej. Pokój przyniesiony im przez Jezusa związany jest z darem Ducha Świętego. To On będzie ich prowadził, wspierał w powierzonej misji oraz uzdalniał do czynienia tego, co wielokrotnie czynił ich Mistrz, gorsząc tych, którzy wołali: Kim On jest, skoro mówi bluźnierstwa? Kto może odpuszczać grzechy, jeśli nie sam Bóg? (Łk 5, 21). Tak więc od tej pory uczniowie będą uczestniczyć w sposób szczególny w misterium Boga, który wyzwala człowieka z grzechu i śmierci, obdarzając życiem. Każdy z nas wezwany jest do stawania się uczniem, do tego, aby dać się prowadzić i przemieniać Duchowi Świętemu. On nie jest darem obiecanym jedynie małej grupie. Bóg w swojej hojności posyła Go do serc nas wszystkich. Otwórzmy się na Niego i pozwólmy Mu w nas działać.

Ewangelia 2017

Droga, Prawda i Życie‘

Liturgia Słowa:
Dz 1,1-11; Ps 47,2-3.6-7.8-9; Ef 1,17-23;

Mt 28,16-20

Jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus zbliżył się do nich i przemówił tymi słowami:  „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. 

Komentarz

Nasze motywy poszukiwania Jezusa mogą być rozmaite. Nie różnimy się zbytnio od Jemu współczesnych, którzy dostrzegając Jego nieobecność, wyruszyli do Kafarnaum, aby tam się z Nim spotkać. Jezus wyrzuca im duchową ślepotę, tj. nieumiejętność odczytania wskazujących na Niego znaków, i koncentrowanie się tylko na własnym głodzie. Ten głód, który wymagał zaspokojenia, nie był bez znaczenia, często jednak pozostawiamy niezaspokojony dużo poważniejszy głód, ten duchowy. Ważne w tej sytuacji jest to, że wyruszyli za Nim w drogę, że pragnęli Go znaleźć. Mogli przecież pozostać tam, gdzie byli, i sycić się historią spotkania z cudotwórcą. Szukajcie a znajdziecie - mówi Jezus do swoich uczniów w innym miejscu (Mt 7, 7; Łk 11, 9). Oby nigdy nie zabrakło w nas zapału do tego poszukiwania.

Liturgia Słowa:
Dz 8,5–8.14–17; Ps 66,1–3a.4–5.6–7.16 i 20; 1 P 3,15–18;

J 14,15–21

 Jezus powiedział do swoich uczniów:  „Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przyka­zania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze, Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie.  Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie oglądał. Ale wy Mnie widzicie, po­nieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was.  Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”. 

Komentarz

Miłość nie jest abstrakcją, jest konkretem. Ona przejawia i urzeczywistnia się w czynach. Nie można kochać kogoś i swoimi czynami zaprzeczać miłości. Taka wewnętrzna schizofrenia wymaga uzdrowienia. Nie oznacza to, że nie mogą przydarzyć się nam potknięcia czy upadki. Ważne jest jednak, abyśmy dążyli do wprowadzania słowa w czyn i nie byli jedynie słuchaczami, którzy oszukują samych siebie (por. Jk 1, 22). Jezus obiecuje nam Wspomożyciela, Ducha Prawdy, który będzie pomagał nam na tej drodze wewnętrznego pojednania. Otwórzmy się na Niego i prośmy Go, aby każdego dnia na nowo przychodził do nas i nas prowadził. Duch Święty powinien stać się oddechem naszego chrześcijańskiego życia.

Liturgia Słowa:
Dz6, 1-7; Ps33,1-2.4-5.18-19; 1P 2,4-9;

J 14,1–12

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę”. Odezwał się do Niego Tomasz: „Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?”. Odpowiedział mu Jezus: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście”. 
Rzekł do Niego Filip: „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy”. 
Odpowiedział mu Jezus: „Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: »Pokaż nam Ojca?«. Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie, wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca”. 

Komentarz

Święty Paweł w Liście do Filipian pisze: Nasza [...] ojczyzna jest w niebie (Flp 3, 20). Jezus natomiast zapewnia w dzisiejszej Ewangelii, że dla każdego z nas przygotuje w niej mieszkanie. Jesteśmy więc współobywatelami na równi ze świętymi i domownikami Boga (Ef 2, 19). Zostaliśmy obdarzeni niesamowitą godnością. Bóg dał nam udział w swoim życiu. Jezus jest tym, który wprowadza nas do tego życia, gdyż On jest drogą i prawdą, i życiem. Naszym zadaniem jest kroczyć za Nim i wierzyć w to, że wypełni On to, co zapowiedział. Jako domownicy Boga nie musimy obawiać się niczego, gdyż On stanął po naszej stronie. Wiara, którą pragnie w nas pogłębiać, wyda swoje owoce. Choć często powątpiewamy w siłę swojej wiary, pamiętajmy, że On jest jej gwarantem i tam, gdzie niedomagamy, On nas wspomaga.

Ewangelia 2017

Droga, Prawda i Życie‘