Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

Lecz nie cieszcie się z tego, że duchy się wam poddają, ale cieszcie się raczej z tego, że wasze imiona są zapisane w niebie. To niezwykłe zdanie przypomina nam, że rolą Kościoła na ziemi nie jest doczesny sukces. Nasze powołanie nie polega na osiąganiu kolejnych rekordów, na dobrze wyglądających statystykach, nawet nie na duchowych zwycięstwach tu, na ziemi. Nawet gdybyśmy opublikowali nagrania z egzorcyzmów, podczas których złe duchy opuszczają dręczonych ludzi na żądanie kapłanów, nie to będzie prawdziwym powodem do chluby. Wszystko bowiem, co tu, na ziemi, robimy, jest po to, by wypełnił się ten jeden, jedyny i najważniejszy Boży plan: zapisanie naszych imion w niebie, a więc duchowe zwycięstwo, obliczone na wieczność.