Liturgia
Słowa:
Iz 43, 16-21; Ps 126; Flp 3,
8-14; J 8, 1-11
V Niedziela
Wielkiego Postu
Jezus udał się na Górę Oliwną, ale
o brzasku zjawił się znów w świątyni. Wszystek lud schodził się do Niego, a On,
usiadłszy, nauczał. Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili
do Niego
kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją na środku
powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, kobietę tę dopiero pochwycono na cudzołóstwie.
W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz?». Mówili to,
Wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus, nachyliwszy
się, pisał palcami po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i
rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią
kamień». I powtórnie nachyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli,
wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starczych. Pozostał
tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł
do niej: «Niewiasto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?». A ona odrzekła:
«Nikt, Panie!». Rzekła do niej Jezus: «I Ja cię nie potępiam. – Idź, a od tej
chwili już nie grzesz».
Komentarz
Jezus stwierdza: „Ci ludzie nie mogli
cię odrzucić z powodu twojego grzechu, ponieważ uświadomili sobie, że sami są
grzesznikami. Pozostaje jednak sprawa twojego grzechu. Ten grzech może
przyczynić się do zerwania twojej więzi z Bogiem, do twojego potępienia. Dlatego
nie grzesz więcej! Ja nie przyszedłem po to na świat, żeby potępiać człowieka. Przeciwnie,
przyszedłem, ażeby szukać i zbawiać to, co zginęło. Ja pragnę twojego
zbawienia!” Znajdujemy się tutaj w punkcie, który dla naszej pracy duchowej ma
ogromne znaczenie. Trzeba dobrze wykorzystać dzisiejszą liturgię słowa dla
dzieła naszego osobistego nawrócenia.
Homilia
02.04.1995r.
Bł. Jan Paweł
II