Liturgia Słowa:
Wj 32,
7-11.13-14; Ps 51, 3-4.12-13.17.19; 1 Tm
1, 12-17;
Łk 15, 1-10
Zbliżyli
się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali
faryzeusze i uczeni w Piśmie: <<Ten przyjmuje grzeszników i jada z
nimi>>. Odpowiedział im wtedy następującą przypowieść: <<Któż z
was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawi dziewięćdziesięciu
dziewięciu na pustyni i nie idzie za zagubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją
znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i
sąsiadów i mówi im: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła”.
Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika,
który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy
nie potrzebują nawrócenia. Albo jeśli
jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czyż nie
zapala światła, nie wymiata i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A znalazłszy
ją, sprasza przyjaciółki i sąsiadki i mówi: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłam
drachmę, którą zgubiłam”. Tak samo powiadam wam, radość powstaje u aniołów
Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca>>.
Komentarz
Przebaczenie Boże objawia się
poprzez słowa i czyny Jezusa. Odpuszczając grzech, Jezus ukazuje oblicze Boga
Ojca miłosiernego. Zajmując stanowisko przeciwne wobec pewnych tendencji
religijnych, które charakteryzowała obłudna surowość w stosunku do grzeszników,
przy różnych okazjach wyjaśnia On, jak wielkim i głębokim miłosierdziem Ojciec
otacza wszystkie swoje dzieci. Daje do zrozumienia, że woli grzeszników i
celników przychodzących do Niego z ufnością, manifestując w ten sposób, że
został posłany, aby objawiać miłosierdzie Ojca.
Bł. Jan
Paweł II