Liturgia Słowa:
Pierwsza Msza:
Hi 19, 1. 23-27a, Ps 27 (26), 1. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14; 1 Kor 15, 20-24a. 25-28
Łk 23,
44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a
Druga Msza:
Dn 12,1-3; Ps 42 (41),
2-3. 5; Ps 43 (42), 3. 4; Rz 6, 3-9
Trzecia Msza:
Mdr 3, 1-6.
9; Ps 103
(102), 8 i 10. 13-14. 15-16. 17-18 ; 2 Kor
4, 14 – 5, 1
Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął
całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku
rozdarła się przez środek.
Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: «Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha
mojego». Po tych słowach wyzionął ducha. Był tam człowiek dobry i
sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. On to udał się do Piłata i
poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie,
wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany. W pierwszy dzień
tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od
grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy
wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących
szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do
nich: «Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj;
zmartwychwstał».
Komentarz
Ze wszystkich stworzeń na ziemi
jedynie człowiek ma świadomość własnej skończoności i śmierć. Śmierć jest
rzeczywistością tajemniczą, która budzi lęk i niepewność. Jezus przychodząc na
świat, ukazał nam miłość Ojca, a jednocześnie prawdę o naszej wieczności. Jest
miejsce, gdzie jestem oczekiwanym z miłością. Gdzie Ktoś przygotowuje
pieczołowicie mój pobyt. To miejsce to niebo – czyli serce Boga. Jezus obiecuje
nam, że w tym najtrudniejszym, decydującym momencie naszego przejścia do
wieczności On sam przyjdzie po nas i zabierze do siebie. Od nas tylko zależy,
czy pozwolimy Mu na to, czy powierzymy się Jego miłosiernej trosce.
„Słowo na
każdy dzień, Ewangelia 2014,
Droga, Prawda Życie” Edycja Św. Pawła