Liturgia Słowa:
Dz 15, 1-2.
22-29; Ps 67 (66), 2-3. 5 i 8; Ap 21, 10-14. 22-23;
J
14, 23-29
Jezus
powiedział do swoich uczniów: «Jeśli Mnie
kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i
przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie
zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który
Mnie posłał, Ojca. To wam
powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec
pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co
wam powiedziałem. Pokój zostawiam
wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie
trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem:
Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się,
że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to
nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.
Komentarz
Jezus żegna się z uczniami i przygotowuje ich do swojego odejścia. Mówi już nie tyle o śmierci, co o powrocie do Ojca. Ale uczniowie nie pozostaną sami. Zapowiada podwójną formę swej obecności. Po pierwsze, ten, kto będzie zachowywał naukę Jezusa, stanie się mieszkaniem Ojca i Syna. Już nie namiot albo świątynia, lecz serce wierzącego ma stać się swoistym tabernakulum. Po drugie, odejście Jezusa jest warunkiem posłania, a także poznania Ducha Świętego. Posłanie Wspomożyciela sprawi, że człowiek wierzący stanie się tym umiłowanym mieszkaniem Trójcy. Będzie on też uczestnikiem prawdziwego i pełnego pokoju oraz radości.
Ewangelia 2016
Droga,
Prawda i Życie‘