Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam, gdzie prze­bywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!». A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powie­dział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!». Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę». A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz [domu] i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku 1 rzekł: «Pokój wam!». Następnie rzeki do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż [ją] do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym». Tomasz Mu odpowiedział: «Pan mój i Bóg mój!». Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, ponie­waż Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli». I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

Komentarz

Apostołowie zgromadzeni w wieczerniku są świadkami zmartwychwstania Chrystusa. Tomasz zaś, właśnie dlatego że na początku był niedowiarkiem, staje się świadkiem wyjątkowym. To o wyraża najpełniej tajemnicę: Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek. Apostołowie są tego świadkami naocznymi. Ze względu na to świadectwo są też pierwszymi posłanymi. Za nimi pójdą inni, o których Chrystus powie: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” – staną się oni świadkami, ponieważ uwierzyli świadkom naocznym. I tak z pokolenia na pokolenie – stanowią Kościół Chrystusa. 

Jan Paweł II

Homilia 14.04.1996r.