Liturgia Słowa:
Iz 45, 1. 4-6Ps 96 (95), 1 i 3. 4-5. 7-8. 9-10ac; 1 Tes
1, 1-5b
Mt 22, 15-21
Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak
by podchwycić Go w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze
zwolennikami Heroda, aby Mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś
prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo
nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno
płacić podatek Cezarowi, czy nie?»
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu Mnie wystawiacie na próbę,
obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara.
On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli:
«Cezara».
Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu
to, co należy do Boga».
Komentarz
Bóg jest absolutną prawdą, prostotą i
przejrzystością, w obliczu Boga nasze myśli są często zagmatwane, przewrotne i
przebiegłe. Jego słowo pozwala nam podporządkować nasze poplątania. Cezarowi,
czyli światu, władzy świeckiej, życiu materialnemu mamy oddać to, do czego się
zobowiązujemy jako obywatele. Bóg
natomiast pragnie zobaczyć odciśnięty w naszej duszy obraz umiłowanego
Syna. Bogu trzeba oddać to, co należy do Niego. To wszystko, co otrzymaliśmy od
Niego w darze, czyli całe nasze życie i całą naszą osobę: nieśmiertelną duszę,
umysł, uczciwość, wolę, ciało. Oddać Jemu znaczy żyć nimi jak najpełniej, jak
najlepiej, realizując i rozwijając Jego dar dla dobra własnego i innych.
„Słowo na
każdy dzień, Ewangelia 2014,
Droga, Prawda Życie” Edycja Św. Pawła