Liturgia Słowa:
Ez 17, 22-24, Ps 92
(91), 2-3. 13-14. 15-16; 2 Kor 5, 6-10 ;
Mk 4, 26-34
Jezus powiedział do tłumów: «Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo». Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy sieje wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć. A bez
przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim
uczniom.
Komentarz
Królestwo Boże to rzeczywistość, którą tworzymy, gdy jesteśmy w łączności z Bogiem. Życie Bogiem na co dzień sprawia, że inaczej patrzymy na rzeczywistość, która nas otacza. Mogą to poświadczyć wszyscy, którzy doświadczyli w swoim życiu nawrócenia. Ci sami ludzie, te same miejsca i sytuacje nabierają innego znaczenia i w inny sposób patrzy się na nie, gdy nosi się w sercu Boga. Otwórzmy zatem serca i umysły na ziarno łaski Bożej, jakie każdego dnia spada na ziemię. Bądźmy żyzną glebę, a łaska Boża dokona w nas cudów.
„Słowo na każdy dzień, Ewangelia 2015
Droga, Prawda i Życie‘