Liturgia
Słowa:
Iz 35, 1-6a. 10 ; Ps 146
(145), 7. 8-9a. 9bc-10; Jk 5, 7-10 ;
Mt 11, 2-11
Gdy Jan usłyszał w
więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: «Czy Ty
jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» Jezus im
odpowiedział: «Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie:
niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi
słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony
jest ten, kto we Mnie nie zwątpi». Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić
do tłumów o Janie: «Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na
wietrze? Ale coście wyszli zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w
domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. Po coście więc wyszli?
Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o
którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował
drogę. Zaprawdę powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy
od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż
on».
Komentarz
Słowa Jezusa, będące odpowiedzią daną Janowi, są bardzo ważne i aktualne dla nas. Są to bowiem słowa dla nas i o nas. Dla nas, bo umacniają nas w cierpliwości, która jest zbawienna. W sytuacjach, kiedy wydaje się nam, że jesteśmy sami, jak Jan Chrzciciel w więzieniu, i zbyt słabi, by podjąć trud nawrócenia, musimy pamiętać, że błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi w Chrystusa. Są to słowa także o nas, ponieważ i nam jest głoszona Dobra Nowina, a dzięki uzdrawiającej mocy sakramentów nasze zwiędłe z powodu grzechów życie nabiera świeżości i w pełni rozkwita. Dokona się to, gdy pokornie i cierpliwie stanie-my w szeregu ubogich, niewidomych i głuchych, by jako najmniejsi tu, na ziemi, otrzymać wieczną chwałę w niebie.
Ewangelia 2016
Droga,
Prawda i Życie‘